W ostatnią niedzielę miałem okazję uczestniczyć w gminnych DoĹźynkach, ktĂłre w tym roku, po raz pierwszy od dawna, odbyły się w ustrzyckim Parku Pod Dębami. Wspaniała pogoda, świetnie przygotowane stoiska poszczegĂłlnych wsi, smaczny poczęstunek i duĹźa liczba występujących zespołów artystycznych zapewniła licznie zgromadzonym mieszkańcom gminy atrakcyjne popołudnie. Trzeba obiektywnie przyznać, Ĺźe impreza została zorganizowana w sposĂłb profesjonalny i chwała organizatorom za to. Muszę jednak wspomnieć o pewnym niewielkim, ale jednak zgrzycie. Podczas nagradzania rolnikĂłw za osiągnięcia w produkcji mlecznej, wywołano na estradę cztery wyróşnione osoby. Z trzech obecnych wszyscy otrzymali pamiątkowe statuetki, ale tylko dwie atrakcyjne nagrody. Trzecia wyróşniona osoba, drobniutkiej postury gospodyni z Bandrowa Narodowego, nie otrzymała nic i zapewne nie czuła się zbyt dobrze z tego powodu. Myślę, Ĺźe w przyszłości naleĹźy unikać podobnych zróşnicowań, bo wygląda to co najmniej dziwnie. Na corocznym święcie plonĂłw zadziwia mnie jeszcze jedno, wystąpienia przedstawicieli władzy, ktĂłre nieodparcie kojarzą mi się z tymi jakie zapętałem z telewizyjnych transmisji Centralnych DoĹźynek ze stadionu X-lecia w Warszawie, gdy w roli głównej występował niezapomniany Władysław Gomułka. Podczas tegorocznych ustrzyckich DoĹźynek zwrĂłciłem uwagę na wystąpienie pani poseł ElĹźbiety Łukacijewskiej a zwłaszcza na wzruszające słowa o rękach jej rodzicĂłw poranionych ĹşdĹşbłami Ĺźyta i pszenicy, oraz o tym jak to w dzieciństwie, jako mieszkanka wsi, zazdrościła swoim rĂłwieśnikom z miasta moĹźliwości pĂłjścia do kina i na lody. Nie wiem dlaczego, ale zapachniało mi to tanią polityczną demagogią. Wprawdzie o wieku kobiet się nie mĂłwi, ale pani Łukacijewska liczy sobie niewiele ponad czterdzieści lat i jej dzieciństwo przypadało na lata wczesnego Gierka, stąd trudno uwierzyć w prawdziwość jej opowiadań. Wystąpienie pani poseł bardzo mnie zaskoczyło, zawsze uwaĹźałem ją i nadal uwaĹźam za powaĹźnego polityka, dlatego trudno jest mi zrozumieć powody dla ktĂłrych pozwoliła sobie na takie słowa. Padły teĹź na tych DoĹźynkach słowa, ktĂłre zupełnie mnie nie zaskoczyły. Starostowie DoĹźynek witając zaproszonych gości wymienili z imienia i nazwiska przedstawicieli lokalnej prasy, zaczynając od naczelnego „Bieszczadzkiej” Tadeusza Szewczyka, poprzez Krzysztofa Potaczałę z „Nowin” a kończąc na Wojciechu Domiszewskim z „Super Nowości”. Jak zawsze niezauwaĹźono obecności naczelnego „Naszych Połonin” Wiesława Stebnickiego, ale trudno się dziwić, bo zachowanie takie naleĹźy do ustrzyckiej tradycji a poza tym przedstawiciel tego czasopisma nie był na DoĹźynki zaproszony, więc czego oczekiwać. Czasopismo Regionalne „Nasze Połoniny” istnieje na bieszczadzkiej scenie od sześciu lat i choć po prawdzie ani nakładem, ani regularnością ukazywania się, ani pod Ĺźadnym innym względem nie moĹźe rĂłwnać się z samorządową „Gazetą Bieszczadzką” nie mĂłwiąc juĹź o wielkonakładowych dziennikach, to jednak istnieje i posiada niemałą rzeszę czytelnikĂłw. Od początku istnienia ‘Naszych Połonin” byliśmy ostentacyjnie ignorowani przez ustrzycki samorząd gminny i powiatowy. Oficjalnie dla ustrzyckiej władzy istnieliśmy tylko wtedy jeĹźeli uznała, Ĺźe trzeba nam dokopać poprzez zgłoszenie na policję podejrzenia popełnienia przestępstwa albo pozwanie do sądu o zniesławienie. Przywykliśmy do tego choć przyznaję, Ĺźe nawet po tylu latach trudno się z tym pogodzić. Mimo wszystko nadal będziemy się ukazywać a od ostatniego numeru nawet w cyklu dwutygodniowym. JuĹź miałem nadzieję, Ĺźe nastąpi w tej sprawie zmiana, gdy po ostatnich wyborach samorządowych przewodniczącym Rady Miejskiej został przedstawiciel Stowarzyszenia „NiezaleĹźni”. Nadzieje okazały się płonne a po ostatniej publikacji „Naszych Połonin” na temat działań przewodniczącego Rady Miejskiej w Spółdzielni Mieszkaniowej „Drzewiarz” naleĹźy wszelkie nadzieje porzucić. Byłbym jednak bardzo niesprawiedliwy gdybym na tym swĂłj felieton zakończył. Przez owe sześć lat nastąpiły pewne zmiany na lepsze. Od czasu do czasu jesteśmy gdzieś zapraszani a raz nawet, chyba w ubiegłym roku, naczelny Stebnicki został osobiście powitany przez burmistrza Ustrzyk Dolnych Henryka Sułuję na oficjalnej gminnej uroczystości. Pojawiły się instytucje, ktĂłre mają odwagę zapraszać przedstawicieli naszej gazety na organizowane przez siebie imprezy. Dla przykładu wymienię ustrzycką bibliotekę i miejscowy oddział dworactwa rolniczego. Tak więc moĹźe jeszcze nie wszystko stracone i uda się nam doczekać czasĂłw kiedy to ustrzyccy samorządowcy dostrzegą „Nasze Połoniny” i zaczną na zapraszać na lokalne uroczystości tym bardziej, Ĺźe i dosłownie i w przenośni nic ich to nie kosztuje.