Nasze Połoniny - Bieszczadzkie Czasopismo Regionalne | Ustrzyki Dolne | Aktualności, artykuły, galerie zdjęć, ogłoszenia, noclegi

:: [11/123] Witam serdecznie zespół redakcyjny pisma „Nasze POŁONINY” Artykuł dodany przez: Redakcja (2011-09-25 07:44:50) Witam serdecznie zespół redakcyjny pisma „Nasze POŁONINY”. BędÄ c na urlopie w Bieszczadach miałam przyjemność czytać min. Wasz dwutygodnik. Na str.2 czasopisma znalazłam interesujÄ cÄ krĂłtkÄ notatkę na temat Bieszczadzkiego Parku Narodowego a ściślej mĂłwiÄ c intrygujÄ cÄ opinię dotyczÄ cÄ konkursu na stanowisko dyrektora parku. SięgajÄ c głębiej sama przekonałam się, jak duĹźe jest niezadowolenie z panujÄ cej sytuacji i rzÄ dĂłw władz BdPN. WyraĹźajÄ je zarĂłwno mieszkańcy Bieszczad, jak i liczni turyści, mało tego nawet sam GOPR jest w konflikcie z władzami parku. Niestety na własnej skĂłrze przekonałam się, jak władze BdPN z „wielkim oddaniem i determinacjÄ ” dbajÄ o porzÄ dek i dobro parku. Postaram się pokrĂłtce opisać zaistniałe zdarzenie. Wraz z rodzinÄ przyjechałam na poczÄ tku sierpnia spędzić parę dni w urokliwych Bieszczadach. Jak większość turystĂłw wyruszyliśmy w piękny, słoneczny dzień w gĂłry. PoniewaĹź członkiem naszej rodziny jest rĂłwnieĹź pies, nie wyobraĹźaliśmy sobie wyjechać bez niego. Niestety przy wejściu na szlak zobaczyłam wypłowiały znak zabraniajÄ cy wprowadzania psĂłw. Byliśmy bardzo zdziwieni, przecieĹź pies był na uwięzi, miałam ze sobÄ woreczki na nieczystości, dlaczego taki zakaz? Sytuacja była podbramkowa, ale postanowiłam upewnić się jeszcze w kasie. I tu niespodzianka, poniewaĹź poinformowano mnie, Ĺźe władze parku bezsensownie wydały taki zakaz, Ĺźe nie rozumiejÄ go zarĂłwno turyści, jak i okoliczni mieszkańcy. Jeszcze parę lat temu takiego zakazu przy wejściu na ten szlak nie było, jednak wraz ze zmianÄ władz parku zakaz się pojawił. CzyĹźby wcześniejsze władze działały niezgodnie z UstawÄ o ochronie przyrody? A moĹźe to zwyczajny brak dobrej woli ze strony teraĹşniejszych władz parku? Lepiej na wakacje pozbyć się psa, wyrzucić go z samochodu przy drodze a w najlepszym wypadku oddać do schroniska? Jak nie w takie miejsca, to gdzie ze sobÄ zabrać swojego pupila? Ostatecznie zostałam utwierdzona w przekonaniu, Ĺźeby nie rezygnować i wejść z psem, poniewaĹź sporo ludzi tak robi. Był to rĂłwnieĹź pewien rodzaj buntu przeciw niezrozumiałym przepisom. Na trasie było sporo ludzi, dość gwarno, jak na środek lasu. Wędrowały całe rodziny z dziećmi, wszyscy przyjaĹşnie odnosili się do naszego czworonoga. Psa w tym gwarze nie było nawet słychać. Bez niespodzianek dotarliśmy na miejsce. Nawet nie zdÄ Ĺźyliśmy odetchnÄ Ä‡ po ciężkiej wędrĂłwce a dosłownie, „jak spod ziemi” pojawili się straĹźnicy parku. I tu rozpoczyna się prawdziwy horror… ZaĹźÄ dano od nas dowodu toĹźsamości w celu wypisania mandatu w kwocie 50 zł. za wprowadzenie na szlak psa. Niestety nikt z nas nie miał przy sobie dokumentĂłw. Sytuacja stała się nieprzyjemna do tego stopnia, Ĺźe wszystkich trochę poniosły nerwy. MĂłj mÄ Ĺź starał się przekonać słuĹźby parku Ĺźeby przyjęły ustne oświadczenie toĹźsamości (przecieĹź byliśmy we trĂłjkę i łatwo byłoby sprawdzić, czy mĂłwimy prawdę), proponował rĂłwnieĹź by straĹźnicy skontaktowali się z policjÄ i w ten sposĂłb ustalili nasze dane, chciałam takĹźe pokazać swojÄ kartę bankomatowÄ , ktĂłra w jakimś stopniu potwierdziłaby mojÄ prawdomĂłwność. Nic z tego, nie chciano nawet o tym słyszeć. Poza tym mylnie nas poinformowano, Ĺźe znajdujemy się w strefie przygranicznej i mamy obowiÄ zek posiadać przy sobie dowody osobiste. Na takie zachowanie słuĹźb parku zareagował inny turysta informujÄ c, Ĺźe straĹźnicy wprowadzajÄ nas w bĹ‚Ä d. Aby się upewnić po całym zajściu odwiedziliśmy siedzibę WOP-u w Wetlinie i okazało się, Ĺźe faktycznie nie mieliśmy takiego obowiÄ zku. W trakcie dalszej wymiany zdań (zaznaczam tutaj, Ĺźe nikt nikomu nie ubliĹźył, ani nikogo nie obraził, jedynie zdenerwowani staraliśmy się przekonać straĹźnikĂłw do swoich racji) wartość mandatu wzrosła z 50 do 500 zł!? Gdy zapytałam dlaczego, okazało się, Ĺźe cena ta wynika z tego, Ĺźe teraz władze parku muszÄ z nami zejść do miejsca, gdzie mamy dokumenty. Byliśmy na wysokości grubo ponad 1000 m n. p. m., podejście wymagało sporo wysiłku a my nawet nie usiedliśmy Ĺźeby chwilę odpoczÄ Ä‡. Pod obstawÄ trĂłjki mundurowych sprowadzano nas w dół tym samym szlakiem. To naprawdę niemała przesada, chyba, Ĺźe byliśmy groĹşnymi przestępcami? WyglÄ dało to tak: dowĂłdca straĹźy prowadził konwĂłj, jeden z panĂłw był w środku a ostatni ubezpieczał tyły. Scena jak z filmu sensacyjnego. W trakcie zejścia mĂłj mÄ Ĺź poczuł się bardzo Ĺşle, spowodowały to zapewne nerwy, brak odpoczynku i upał. W tym momencie diametralnie zmieniło się podejście dowĂłdcy straĹźy do całej sytuacji. Natychmiast został wezwany GOPR. W trakcie działań ratowniczych straĹźnik poprosił mnie o podanie danych osobowych (teraz nagle stałam się osobÄ wiarygodnÄ ?)a następnie poinformował mnie, Ĺźe mam się zgłosić następnego dnia o wyznaczonej godzinie w miejscu wejścia na szlak w celu dokończenia rozpoczętych czynności słuĹźbowych. Stan męża był o tyle powaĹźny, Ĺźe został on zabrany przez GOPR do punktu ratowniczego. StraĹźnicy parku szybko się ulotnili zostawiajÄ c mnie, syna i psa na szlaku. Byłam mocno zszokowana i zdezorientowana caĹ‚Ä sytuacjÄ . MÄ Ĺź niestety został odtransportowany helikopterem do szpitala. Mandatu mi nie wypisano, poniewaĹź nikt o podanej godzinie nie pojawił się w wyznaczonym miejscu. Straciłam niepotrzebnie czas i nerwy. Nie wiem do teraz co to wszystko miało znaczyć? MoĹźe chciano nas udobruchać-nie zapłacÄ mandatu, sprawa zostanie zamknięta i wszyscy będÄ zadowoleni?! Właściwie to juĹź wszystko, niewiarygodne, jak moĹźna traktować normalnych obywateli, jak potencjalnych przestępcĂłw. Nie wahałabym się nazwać postępowania pracownikĂłw parku zwykłym bandytyzmem, ktĂłre niemal nie doprowadziło do tragedii. MÄ Ĺź na szczęście wydobrzał, ale cały urlop miałam z głowy. Myślę, Ĺźe nie byliśmy jedynymi uczestnikami „tak miłego bliskiego spotkania” ze straĹźÄ parku. RozmawiajÄ c z turystami i „Bieszczadnikami” zorientowałam się, Ĺźe opinie na temat władz BdPN sÄ delikatnie mĂłwiÄ c negatywne. Nie chciałabym, Ĺźeby w przyszłości kogoś spotkało „na szlaku” coś podobnego. Mimo tego Bieszczady nadal niezmiennie kocham i na pewno ta niemiła przygoda nie zniechęci mnie do przyjazdu w krainę BiesĂłw i CzadĂłw. Czy z psem? Mam nadzieję, Ĺźe po zmianie władz parku- tak. adres tego artykułu: http://www.naszepołoniny.pl/articles.php?id=1424