Nasze Połoniny - Bieszczadzkie Czasopismo Regionalne | Ustrzyki Dolne | Aktualności, artykuły, galerie zdjęć, ogłoszenia, noclegi

:: [9/121] KaĹźdy sobie rzepkę skrobie Artykuł dodany przez: Redakcja (2011-07-31 08:07:44) Dziś świat jest dla kaĹźdego Polaka otwarty. Ale nie zawsze tak było o czym wiele z nas zapomniało. To dobrze bo z tego otwarcia moĹźna korzystać w dwĂłjnasĂłb. Po pierwsze odwiedzić miejsca jeszcze nie tak dawno znane jedynie z podręcznikĂłw geografii i zdjęć w mediach. Po drugie moĹźna przenieść na nasz polski rynek to co w odwiedzanych krajach nam się podoba. Jak wspomniałem jeszcze nie tak dawno szczytem marzeń był wyjazd na wczasy do Bułgarii, Rumunii, Czechosłowacji, czy teĹź na Węgry. Pierwsze dwa kraje oferowały piękne widoki, słoneczne plaĹźe, a poza tym to co w kraju puste sklepy, kilometrowe kolejki. Węgry i Czechosłowacja to była taka namiastka zachodu. Wyjazdy były przewaĹźnie zorganizowane przez zakłady pracy lub nieliczne biura turystyczne. Miałem okazję korzystać z takiej formy wypoczynku, przewaĹźnie na Węgrzech. Odwiedziłem w tym kraju prawie wszystkie warte uwagi miejsca Budapeszt, okolice Balatonu, Miszkolca, Egeru. Węgry to kraj licznych kÄ pielisk przewaĹźnie wykorzystujÄ cych wody geotermalne. To te kÄ pieliska, dobre jedzenie i liczne rozrywki przyciÄ gały turystĂłw. Ale istotna była jeszcze jedna sprawa. Mianowicie karta hotelowa upowaĹźniała do wstępu na baseny, korzystania z bilardu, kręgielni, kortĂłw tenisowych, degustacji win, wstępu do dyskoteki. JuĹź wtedy Węgrzy doszli do wniosku, Ĺźe tylko ciekawa oferta wypoczynku ma szansę przyciÄ gnÄ Ä‡ turystĂłw. Ciekawa zaś oferta, to oferta jak najszersza. Dlatego teĹź pobyt hotelowy wzbogacano dodatkowymi atrakcjami. Nie mam pojęcia jak rozliczały się między sobÄ hotele, właściciele kortĂłw tenisowych, basenĂłw, restauracji. Musiały na to mieć jakiś sposĂłb bo przecieĹź nikt nikomu nawet w tamtych czasach prezentĂłw nie robił. Mimo, Ĺźe Ĺźyjemy juĹź w nieco innych czasach sposoby na złowienie klientĂłw podobne do tych węgierskich nie mogÄ się jakoś na naszym gruncie przyjÄ Ä‡. Nadal stosuje się u nas w obsłudze ruchu turystycznego zasadę Zosi – Samosi. Z nikim się nie podzielę, z nikim nie dogadam bo jak śpiewał Grześkowiak- „Bo nie waĹźne czyje co je, waĹźne to je co je moje”. Nie potrafimy się dogadać, ale narzekać potrafimy w sposĂłb doskonały. Turysta odwiedzajÄ c Bieszczady jest często zagubiony, bo nie zna terenu, nie wie co robić wieczorami, jakie miejsca odwiedzić, gdzie wybrać się na wycieczkę. Kilka lat temu w ustrzyckim kinie zebrali się ludzie ĹźyjÄ cy z obsługi ruchu turystycznego. Tematem spotkania miało być właśnie poĹ‚Ä czenie sił majÄ ce na celu uatrakcyjnienie pobytu dla wypoczywajÄ cych w Ustrzykach, czy tez w całych Bieszczadach. Padło bardzo duĹźo słów i deklaracji. Miała być wspĂłlna oferta, wspĂłlna akcja promocyjna. Niestety wszystko rozeszło się po kościach i z rozmĂłw nic nie wyszło. W czasie gdy starostÄ bieszczadzkim była Ewa Sudoł zaczęło się duĹźo mĂłwić o pomyśle prof. Janusza Dziewięckiego z Warszawy propagujÄ cego tzw. klaster turystyczny. Rzecz mĂłwiÄ c krĂłtko miała polegać na kumulowaniu róşnego rodzaju usług turystycznych, sportowo- rozrywkowych, rekreacyjnych, czyli we wzajemnym uzupełnianiu oferty. Obrazowo wyglÄ dać to miało tak. Właściciel hotelu kupuje owoce, warzywa, nabiał u miejscowego rolnika. MoĹźna tez w hotelu kupić wyroby pszczelarskie, rękodzielnicze. Właściciel firmy przewozowej organizuje wycieczki dla gości hotelowych, wypoczywajÄ cy w hotelu, czy gospodarstwie agroturystycznym ma w cenie pobytu odwiedziny na basenie w muzeum itd. Słowem do jednego podmiotu dokleja się kolejne i w ten sposĂłb tworzy się swoisty klaster, w ktĂłrym sam wypoczywajÄ cy decyduje się na co ma chęć i ochotę. Oczywiście wymaga to precyzyjnego dogadania się wszystkich uczestnikĂłw przedsięwzięcia. Turysta w ofercie kupuje kilka produktĂłw turystycznych, co nie oznacza automatycznie, Ĺźe ze wszystkich w czasie pobytu skorzysta. Tak więc np. za bilet do muzeum zapłaci 3 zł zamiast 6 ale zyskiem muzeum było by to, Ĺźe kaĹźdy korzystajÄ cy z noclegu zapłacił by ten tańszy bilet, ale w ogĂłlnym rozrachunku wpływy muzeum mogły by być duĹźo większe. Oczywiście muzeum jest tutaj tylko przykładem. Trudno powiedzieć jakie sÄ szanse na realizację pomysłu. Jak bowiem pokazuje Ĺźycie jeszcze chyba nie dorośliśmy do takich działań bo pachnÄ one trochę dawnymi czasami. Wtedy zrzeszanie się było często wymuszane, a dziś moĹźna to robić na zasadzie dobrowolności. Pewne jest jedno tylko mocne podmioty majÄ odpowiedniÄ siłę przebicia i przekonywania. W innym razie pozostanie nam tylko tęskne oczekiwanie na jednego choćby turystę. Wiesław Stebnicki adres tego artykułu: http://www.naszepołoniny.pl/articles.php?id=1384