Nasze Połoniny - Bieszczadzkie Czasopismo Regionalne | Ustrzyki Dolne | Aktualności, artykuły, galerie zdjęć, ogłoszenia, noclegi

:: [8/120] Bolesław Flak - odcięty od działki Artykuł dodany przez: Redakcja (2011-07-06 08:16:28) Bolesław Flak podobnie jak wielu mieszkańcĂłw Ustrzyk przyjechał tu w ramach wymiany odcinkĂłw granicznych miedzy Polska a ZSRR w 1951 roku. Od kilkudziesięciu lat uprawiał działkę za potokiem RĂłwnianka leĹźÄ cÄ naprzeciw jego domu przy ulicy 1-Maja 31. Gdy odstÄ pił jej część leĹźÄ cÄ pomiędzy drogÄ , a rzekÄ nie przypuszczał nawet, Ĺźe po czasie zostanie praktycznie odcięty od działki leĹźÄ cej za potokiem. PowĂłdĹş stulecia Rok 1980 był wyjÄ tkowo deszczowy. Lało cały czerwiec i lipiec. Na dodatek lało na tyle mocno, Ĺźe nawet te małe rzeczki i potoki porobiły sporo szkĂłd. To w tym roku został zerwany most w Olszanicy na głównej drodze krajowej z Ustrzyk do Sanoka. Potok RĂłwnianka takĹźe zaszalał podmywajÄ c między innymi drogę krajowÄ z Sanoka do Ustrzyk naprzeciw Bolesława Flaka. By nie doszło do jej zamknięcia koniecznym było umocnienie powstałego osuwiska. Nikt z Flakiem o tym nie rozmawiał, aĹź do dnia kiedy ten ze swojego okna zobaczył sprzęt budowlany szykujÄ cy się do likwidacji osuwiska. –Panowie, przecieĹź to jest moja własność. Jak moĹźecie przystępować do robĂłt nie pytajÄ c mnie o zgodę- powiedział Flak do przybyłych robotnikĂłw. KierujÄ cy grupÄ Pan Piziura wstrzymał roboty. Powiadomiono UrzÄ d Miasta i oddział DrĂłg publicznych z Sanoka. W rozmowie uczestniczył teĹź przedstawiciel Urzędu WojewĂłdzkiego i Naczelnik Miasta Mieczysław Podkowski. Dosłownie w ciÄ gu godziny doszło do porozumienia, dowodem na to jest treść sporzÄ dzonej wtedy notatki. „Oświadczam, Ĺźe wyraĹźam zgodę na wcześniejsze wejście z robotami dot. regulacji rzek RĂłwnianka i StrwiÄ Ĺź na mojÄ działkę połoĹźonÄ w Ustrzykach, przy ul. 1-go Maja, nr 310, przed nabyciem gruntu. Jednocześnie zastrzegam sobie; wypłatę odszkodowania, zabezpieczenie brzegu od strony działki, dojście- schodki od strony drogi oraz dojazd od strony ul. Korczaka”. Tak więc jeszcze w tym samym dniu przystÄ piono do robĂłt. Flak widział potrzebę takich robĂłt, dlatego poszedł im na rękę. Druga strona teĹź wywiÄ zała się ze swoich zobowiÄ zań. PieniÄ dze wypłacono, schody po skarpie zrobiono, pomogli przy budowie kładki przez potok, zrobili utwardzony dojazd od strony ul. Korczaka. Na pytanie drogowcĂłw czego jeszcze od nich oczekuje, odparł, Ĺźe to wystarczy. Drogowcy po zakończeniu robĂłt postawili betonowÄ barierkę bo było to miejsce niebezpieczne. Do rzeki wpadła Wołga, a jej pasaĹźer poniĂłsł śmierć, takĹźe inni kierowcy cudem uniknęli podobnego wypadku. Drogowcy pozostawili w betonowej barierce przejście na działkę. Wszystko więc było zgodnie z umowÄ i w jak najlepszym porzÄ dku. Po transformacji nikt umĂłw nie dotrzymał W latach dziewięćdziesiÄ tych, ruch na tej trasie rĂłsł coraz bardziej, ale to nie przeszkadzało Flakowi i rodzinie. Dla nich waĹźne było, Ĺźe bariera nie stanowiła przeszkody. Jednak po ktĂłrymś z kolei remoncie drogi, gdy powstała „autostrada” jak z ironiÄ mĂłwi Bolesław Flak, miejsce betonowej barierki zajęła metalowa, duĹźo od niej wyĹźsza, na dodatek bez przejścia. Od tej pory Flakowie, bo tylko oni maja tam działkę, musieli codziennie przekraczać sporej wysokości barierkę. –Kiedy jeszcze nie przekroczyłem siedemdziesiÄ tki jakoś sobie radziłem. Radziła teĹź sobie Ĺźona i syn. Jednak lat nam nie ubywa, Ĺźona przeszła powaĹźnÄ operację, syn miał powaĹźny wypadek. Barierka stała się więc dla nas coraz powaĹźniejszÄ przeszkodÄ . A przecieĹź spędzamy tam praktycznie cały wolny czas. Działka to dla nas ziemniaki, warzywa, owoce, jajka, miĂłd. Działka to dla nas emerytĂłw powaĹźne ĹşrĂłdło całorocznego utrzymania. Flak nie zamierzał czekać. ZwrĂłcił się z pismem do dyrektora rzeszowskiego oddziału GDDKiA Wiesława Kaczora. –Obecnie jest juĹź droga krajowa i sÄ bariery metalowe na całej długości. W tej chwili jestem juĹź w starszym wieku lat 75 i ciężko mi przez niÄ przechodzić. Powiedziano mi by pisać do Dyrektora to zrobi się przerwę, tak by było moĹźna przejść. Czekam na to juĹź trzy lata i nie mogę się doczekać”. Na odpowiedĹş nie czekał długo. Przyszła w połowie paĹşdziernika 2009 roku. GDDKiA odpowiedziała- IstniejÄ ce zejście po skarpie (schodki), jak rĂłwnieĹź kładka nad potokiem, nie odpowiadajÄ warunkom technicznym i sÄ w złym stanie technicznym. W zwiÄ zku z powyĹźszym tut. oddział nie moĹźe wykonać przerwy w barierze ochronnej, gdyĹź nie moĹźe dopuścić do powstania zagroĹźenia jakie stwarza poruszanie się po przedmiotowym zejściu i kładce” Podziwu godna troska. Schody i kładkę robił oddział drĂłg publicznych w Sanoku, czyli obecna GDDKiA. Wtedy było cacy, dziś jest juĹź be. NiewaĹźne, Ĺźe Flak z rodzinÄ korzysta z nich juĹź ponad trzydzieści lat. NiewaĹźne, Ĺźe codziennie wielokrotnie pokonuje ruchliwÄ drogę. NiewaĹźne, Ĺźe największym zagroĹźeniem jest rzeczona bariera. WaĹźne, Ĺźe jednym urzędniczym pociÄ gnięciem pozbyto się upierdliwego petenta. W łeb wzięły obietnice jakie na piśmie składano Flakowi. Tłumaczy się mu, Ĺźe barierki nie moĹźna przedzielić bo moĹźe dojść do wypadku takiego jak miał Kubica. Szuka się przeróşnych pierdołowatych wytłumaczeń, byle tylko uniknÄ Ä‡ wysłania na kilka godzin ekipy i uczciwego załatwienia sprawy. Z pomocÄ Flakowi przyszedł takĹźe burmistrz Sułuja. Sprowadził komisję, sam był na miejscu gdy przyjechała. Jednak i on dostał odpowiedĹş podobnÄ jak Flak. ZnĂłw powoływano się na bezpieczeństwo FlakĂłw na schodkach i kładce. Zapominano o największym zagroĹźeniu, czyli wysokiej barierce. Ostatnie podejście Po raz ostatni sprawę rozpatrywano 3 marca 2011 roku. ZnĂłw zjechała komisja, były władze miasta. SporzÄ dzono odpowiednia notatkę. W niej przedstawiciel GDDKiA wypisał ĹźÄ dania Flaka i pojechał do Rzeszowa. OdpowiedĹş przyszła niebawem, jakiej treści, ano wiadomo -„IstniejÄ ce zejście po skarpie zlokalizowane w pasie drogowym drogi krajowej nr 84 oraz częściowo w pasie wodnym… nie odpowiadajÄ warunkom technicznym, co stanowi zagroĹźenie dla Pana Flak, ale rĂłwnieĹź dla osĂłb postronnych. W zwiÄ zku z powyĹźszym zarzÄ dca drogi nie moĹźe przychylić się do wniosku”. Flak się zastanawia co miały by tam robić osoby postronne skoro działka jest ze wszystkich stron ogrodzona. GĂłrÄ biegnÄ tory więc co miałby robić tam ktokolwiek inny. Moja rozmowa z dyrekcjÄ w Rzeszowie ma podobny przebieg. Dowiaduję się jedynie, Ĺźe Bolesław Flak musiał by wystÄ pić o zgodę na remont schodĂłw i kładki. Wykonać dokumentację technicznÄ na te elementy. Rzecz jasna zakupić odpowiednie materiały budowlane, specjalistyczny sprzęt budowlany i mostowy i przystÄ pić do robĂłt. Wtedy po sprawdzeniu przez swoich specjalistĂłw GDDKiA mogła by się ewentualnie przychylić do prośby Flaka. Jestem budowlańcem choć od pewnego czasu poza zawodem, jednak potrafię w przybliĹźeniu obliczyć koszt takiej inwestycji. Doszła by jeszcze zgoda na częściowe zamknięcie ruchu drogowego na drodze krajowej. Suma summarum kosztowało by to około trzydziestu tysięcy złotych. By to się zwrĂłciło Flakom musieli by sadzić ziemniaki na swojej działce i zbierać jajka przez jakieś 50 lat. Bowiem z renty tej inwestycji zrealizować nie potrafi. Na zakończenie Bolesław Flak mĂłwi –Czasami myślę, czy warto komuś kiedykolwiek iść na rękę. BiorÄ c pod uwagę mojÄ sprawę, dochodzę do wniosku, Ĺźe moja zgoda na oddanie działki podjęta w ciÄ gu godziny była chyba błędem. Wiesław Stebnicki adres tego artykułu: http://www.naszepołoniny.pl/articles.php?id=1352