Nasze Połoniny - Bieszczadzkie Czasopismo Regionalne | Ustrzyki Dolne | Aktualności, artykuły, galerie zdjęć, ogłoszenia, noclegi

:: [5/117] Witam po przerwie Artykuł dodany przez: Redakcja (2011-04-06 14:31:41) Jak do mnie doszło sporo osĂłb zauwaĹźyło, Ĺźe od pewnego czasu brakło w Połoninach mojego felietonu. Oczywiście nikt z tego powodu nie popełnił samobĂłjstwa, nikt nie popadł w depresję, większość nawet tego nie zauwaĹźyła. Mimo to wracam z felietonem choćby dlatego, Ĺźe piszÄ cy w tym miejscu „optymista” optymistÄ być przestał i poĹźegnał Połoniny. PoĹźegnanie to zmartwiło mnie nieco, bo ceniłem jego piĂłro, ale z drugiej strony dla naszego wspĂłlnego dobrego samopoczucia warto było chyba się rozstać. ZdÄ Ĺźyłem się wprawdzie do tych rozstań przyzwyczaić, bo ostatnie miało miejsce zaledwie kilka miesięcy temu, a Ĺ‚Ä cznie było ich ze cztery, ale wydaje mi się Ĺźe to będzie faktycznie rozstaniem ostatnim. Tak więc nie będzie juĹź felietonĂłw „optymisty”, ciekawych materiałów wspomnieniowych ludzi mieszkajÄ cych w Ustrzykach od zawsze. Nie będzie teĹź przydługawych, ale robionych rzeczowo, materiałów reporterskich. Nie będzie teĹź kÄ Ĺ›liwych tekstĂłw, ktĂłre prĂłcz kÄ Ĺ›liwości nie proponowały Ĺźadnego rozwiÄ zania. Przykładem choćby materiał o bezpańskich psach na granicy. Jak informowali czytelnicy łatwo się oburzać, a co zrobić z psami, zastrzelić. Toby był dopiero temat dla „optymisty”. Rozstaliśmy się między innymi z tego powodu. Łatwo bowiem stawiać się w roli niezłomnego obrońcy prawdy, poszukiwacza wszelkich nieprawidłowości, niezaleĹźnego publicysty. Trudniej juĹź pisać o tym jak te problemy i niby nieprawidłowości rozwiÄ zywać. Gdy zakładałem gazetę cel był jeden. Śledzić poczynania miejscowej władzy i robić wszystko by poczynania te upublicznić. Nie przypuszczałem wtedy nawet, Ĺźe juĹź w kilka chwil po załoĹźeniu gazety stanę się radnym. Wtedy radnym opozycyjnym. JuĹź po trzecim numerze znalazłem się w sÄ dzie, z doniesienia do prokuratury złoĹźonego przez ĂłwczesnÄ starostę Ewę Sudoł. Powodem doniesienia był brak jakiś tam numerĂłw rejestrowych gazety. Zapyta ktoś czy z perspektywy czasu mam Ĺźal do starościny. W Ĺźyciu. Działałem w pełni świadomie i mogłem się liczyć z tym, Ĺźe mogę dostać po łapkach. Spotkałem się teĹź w sÄ dzie z burmistrzem Henrykiem SułujÄ . Doszło do ugody. Redakcyjny kolega „optymista” po raz drugi wtedy, właśnie z powodu tej ugody opuścił Połoniny. Czy ja mam Ĺźal do burmistrza. SkÄ dĹźe. PiszÄ c materiał, ktĂłry stał się powodem sÄ dowego sporu, wiedziałem Ĺźe ryzykuję. Moi informatorzy zacierali łapki, a późnie poza jednym nikt nawet nie zainteresował się przebiegiem procesu. Powoli zaczynałem rozumieć, Ĺźe coś tu nie gra. Przyjmowałem w gazecie róşnych petentĂłw. Dla większości z nich miejscowa władza była siedliskiem spiskĂłw, korupcji, samych złych rzeczy. Trwa w sÄ dzie spĂłr z takim właśnie osobnikiem oskarĹźajÄ cym władze o wszystko co najgorsze. Pomawiał i zniewaĹźał takĹźe mnie na forach internetowych, bo nie mĂłgł mi wybaczyć, Ĺźe powoli zmieniałem swĂłj stosunek do władzy. Powtarzam zmieniałem stosunek do władzy, ale nie rezygnowałem ze wskazywania jej rzeczy złych i innych nieprawidłowości. Jednocześnie pracujÄ c w radzie nawet będÄ c w opozycji zrozumiałem, Ĺźe nie ma cudownych rozwiÄ zań. Pamiętam jak w swojej pierwszej kadencji walczyłem jak lew o to by konto starostwa obsługiwał miejscowy Bank Spółdzielczy. Nie przekonałem zarzÄ du, ktĂłry wybrał bank z Sanoka. Przyczyna była prozaicznie prosta, oferta banku z Sanoka była duĹźo korzystniejsza. Pisałem sÄ Ĺźniste protesty przeciw zmianie charakteru ustrzyckiego parku. Pisałem bo prosili mnie o to ludzie. Dziś ci najwięksi przeciwnicy rewitalizacji parku sÄ jej największymi zwolennikami. Nie krepujÄ się mĂłwiÄ c mi o tym. A co ja miałem trwać w oporze po dziś dzień. PrzecieĹź mnie teĹź nowy park się podoba. Gdy stałem się członkiem koalicji rzÄ dzÄ cej powiatem, jeszcze bliĹźej mogłem przyglÄ dać się poczynaniom zarzÄ du. Proszę mi uwierzyć oni sÄ od dzielenia skromnych pieniędzy i szukania ich gdzie się tylko da. RobiÄ to w miarę dobrze. Oczywiście jak wszędzie takĹźe i tutaj zdarzajÄ się potknięcia. NiektĂłre sprawy naszym zdaniem zarzÄ d mĂłgłby zrobić inaczej. Piszemy o tym i będziemy pisać. Dowodem felieton Andrzeja Kotowicza w tym numerze. Wyznaję jednak zasadę, Ĺźe nie jesteśmy od komentowania, a od przekazywania i proponowania. Sprawy kadrowe sÄ sprawami najcięższymi dla kaĹźdej władzy. Jest jednak podstawowa zasada, to zwierzchnik ocenia działania podwładnego i trudno tutaj się wtrÄ cać, szczegĂłlnie w chwili gdy nie wszystko jest jasne. Dziś krÄ Ĺźy po mieście opowieść „optymisty” o moich cenzorskich zapędach. Ile jest w tym prawdy pisałem w kilku zdaniach w poprzednim numerze. Ciekawe jak zachował się „optymista” gdyby wiedział to co teraz jest juĹź wiadomym, a co było tajemnicÄ gdy pisał materiał. Jak wyglÄ dałaby jego „dziennikarska rzetelność”. Przysłowie mĂłwi- najpierw pomyśl, a później rĂłb, nawet jeśli jesteś jak największym optymistÄ . Wiesław Stebnicki adres tego artykułu: http://www.naszepołoniny.pl/articles.php?id=1290